وبلاگ دوم استاد مهدی اخوان ثالث(م.امید)

در سوگ استاد اخوان(م.امید) سروده اند

akhavan2 — Sat, 06 Jan 2007 15:38:35 GMT

احمد شاملو

به آنکه آب بود و آب ماند

ای کاش آب بودم ...

ای کاش آب بودم

گر می شد آن باشی که خود می خواهی . –

آدمی بودن

حسرتا !

مشکلی ست در مرز نا ممکن . نمی بینی ؟

ای کاش آب می بودم – به خود می گویم - :

نهالی نازک به درختی گشن رساندن را

( - تا به زخم تبر بر خاکش افکنند

در آتش سوختن را ؟ )

یا نشای سست کاجی را سرسبزی جاودانه بخشیدن

( - از آن پیشتر که صلیبش آلوده

کنند

به لخته لخته ی خونی بی حاصل ؟ )

یا به سیراب کردن لب تشنه ئی

رضایت خاطری احساس کردن

( - حتی اگرش به زانو نشانده اند

در میدانی جوشان از آفتاب و عربده

تا به شمشیری گردنش بزنند ؟

حیرتت را بر نمی انگیزد

قابیل برادر خود شدن یا جلاد دیگراندیشان

یا درختی بالیده نابالیده را

حتی

هیمه ئی انگاشتن بی جان ؟ )

می دانم می دانم می دانم

با این همه کاش ای کاش آب می بودم

گر توانستمی آن باشم که دلخواه من است .

آه

کاش هنوز

به بیخبری

قطره ای بودم پاک

از نمباری به کوهپایه ئی ،

نه در این اقیانوس کشاکش بیداد

سرگشته موج بی مایه ای .

دهکده

30/6/1368

در سوگ استاد اخوان(م.امید) سروده اند

akhavan2 — Sat, 06 Jan 2007 15:37:44 GMT

احمد شاملو

به م.امید

در آستانه

نگر

تا به چشم زرد خورشید

نظر

نکنی

کت افسون

نکند .

بر چشم های خود

از دست خویش

سایبانی کن

نظاره ی آسمان را

تا کلنگان مهاجر را

ببینی

که بلند

از چارراه فصول

در معبر بادها

رو در جنوب

همواره

در سفرند.

دیدگان را به دست

نقابی کن

تا آفتاب نارنجی

به نگاهیت

افسون

نکند ،

تا کلنگان مهاجر را

ببینی

بال در بال

که از دریاها همی گذرند. –

از دریاها و

به کوه

که خوش به غرور ایستاده است ؛

و به توده ی نمناک کاه

بر سفره ی بی رونق مزرعه ؛

و به قیل و قال کلاغان

در خرمنجایِ متروک ؛

و به رسم ها

و بر آیین ها،

بر سرزمین ها.

و بر بام خاموش تو

بر سرت ؛

که بر جان اندُهگین تو

که غمی نشسته ای

هم از آنگونه

به زندان سال های خویش .

و چندان که واپسین شعله ی شهپرهاشان

در آتش آفتاب مغربی

خاکستر شود ،

اندوه را ببینی

با سایه ی درازش

که پاهمپای غروب

لغزان

به خانه در آید

و کنار تو

در پس پنجره بنشیند.

او به دست سپید بیمارگونه

دست پیر ترا ...

و غروب بال سیاهش را ...

در سوگ استاد اخوان(م.امید) سروده اند

akhavan2 — Sat, 06 Jan 2007 15:37:02 GMT

اسماعیل خوئی

در سوگ آنکه تخم سخن می پراکنید

هنوزت بینم از دور ،

ای چراغ روشنی!ای چشم بیداری !

که ، از بالای این شب ،

« دید بانی می کنی تا خوب و خوبِ کارها »* را ،

روشن و بیدار،

اختروار.

دلت خون بود

برای خاک مادر ، خاک غارت دیده ی مادر ؛

و بر دل داشتی ، چون بی شماران داغ ،

جا سُمّ ِ ستوران ِ تهاجم های کین و جهل را

بر سرزمین مهر و دانائی ...

******

و خیس چرک و خون ، اما ، نگاهت ، تیز ،

شکافان است و کاوان است

در اعماقِ غُدّه ی جهل ،

نشتر وار :

- « چرا؟ چون ؟ کی ؟ کجا ؟ تا چند ؟ »

تو می پرسیّ و بودا می زند لبخند .

به نابی ، چون روانِ آب

بودی ؛

به پاکی ، چون دل آتش .

روان نابی و ناب روان بودی ،

دلت چون شعر و شعرت چون دلت بی غش .

شرر بودی برای خشک ؛

و آب مهربان هر شاخه ی تر را .

تبر بودی برای جنگلی شوم از

« درختان عقیم ِ ریشه(شان) در خاک های هرزگی مستور »؛ **

وشب پا بس نهال تازه بال میوه آور را .

خبر گوید که مُردی؛

لیک ،

جگر خون غریب افتاده ام ، دل ، نیک می داند

در این بیداد

که – چون بیداد و ، در بیداد ، چون رویای آزادی

و چون میرائی از بیداری روشن –

میان بردگان تقسیم شد جانت ،

برابروار :

منت تنها شناسا نیستم ،

ای منتشر چون شعر سرشارت ! –

اگرچه ، همچو آن – یعنی چو هر – پورِ دگر زین « بی پدر مادر » پدر

ناچار،

تونیز

به تنها رفتی آخر بر سر دارت .

و از زوبین دردی که رها کردی به سوی قلب آینده ،

دل آیندگان را ،

تا سحر گاهان رستاخیز دیگر ،

خونچکان کردی.

و دردت درد دیدن ،

دردر پرسیدن

و هیچ ازپاسخ ِ دلخواه نشنیدن ،

ازآن کژ منطق ، آن بی چون ظلم آرا ،

که پنداری

که چشم از کوری و گوش ار کری دارد ، دل از خارا ؛

و خوش دارد ، تو گویی ، هربنا را پایه کج دارد ؛

و پنداری که با هر راست لج دارد ؛

و نیک و پاک را آسوده نپسندد ؛

و مجد هرچه ای از پوک و ناپاکش به وجد آرد ؛

و می خواهد ،

چه بدخواهانه می خواهد ،

نی و شهباز را لاغر

و خیک و خوک را پروار.

خوشا دردت ، خوشا دردت :

که هر درد آشنایت دوست می دارد ،

برادروار

خجسته باغت آباد ،

ای بُن اومندان ِ هر نوآوری را باغبان آیین

و هرزه های هر بی ریشگی را ،

لیک ،

وجینگر وش ،

دروگر وار !

و از حنظل شکر رویاندی ،

ای درد درونت شعر و شعرت درد !

خوشا شعرت ، خوشا شعرت : که گلشن ها سخن روید زهر تخمش ،

وگر مشتی ،

همین مشتی ،

به جا ماند از این خروار .

هشتم مارس 91 – لندن

در سوگ استاد اخوان(م.امید) سروده اند

akhavan2 — Sat, 06 Jan 2007 15:36:16 GMT

منوچهر آتشی

به یاد مهدی اخوان ثالث

کاروانسالاری که از اسب درغلتدید

منزل ما، راه

کاروانی ها :

کاروانسالاری افتاده است ازپا

چیست تدبیر ؟

کاروان آیا بماند یا براند ؟

راه پر هول حرامی هاست

و حرامی تر حرامی ، مرگ

که نه پشت صخره ، پشت دل کمین کرده است

و نه پیش رو ، که پشت سر

این شکیبا مرده خوار ، این بی هنر کفتار

کاروان را می کند دنبال

و نفس های تباهش

پشت گردن ها ی ما را می فساید

منزلی

آنسوی وادی ها و کهساران نه در پیش است

منزل ما ، راه

کا رما رفتن

- کاروانسالاری افتاده است از پا –

چیست تدبیر ؟

کاروان آیا بماند یا براند ؟